صبح انعکاس لبخند توست

My birthday

mohsenzsh — Wed, 13 Jan 2010 21:49:38 +0000

امسال با هدیه های بسیار بسیار شیرینی شروع شد ، اول اینکه امسال خیلی ها به یادم بودن و تولدم رو تبریک گفتن و کلی سوپرایزم کردن ، که همشون رو خیلی دوست دارم ، دوم اینکه بیشتر بهم ثابت شد که چه عزیزایی رو در کنارم دارم که داشتنشون آرزوی خیلی هاست و امسال قدرشون رو بیشتر از همیشه می دونم ، دوستایی که بدون اینکه بدونی به فکرتن و در غم هات شریکن و می تونی راحت غمت رو بگی و راحت شی ، دوستایی که همیشه می تونی روشون حساب کنی ، دوستایی که اخلاصشون اشکمو در میاره ، دوستایی که از بودن در کنارشون احساس شادی و احترام و آرامش می کنم ، دوستایی که میشه به خاطرشون همیشه شاد زندگی کرد و انرژی گرفت و انرژی داد ، دوستای عزیزی که می شه ازشون یاد گرفت ،دوستایی می بخشن بی هیچ توقعی ، دوستای خوبی که در یک کلام بی نظرین . بابت این همه خوبی و این همه لطف از خدای مهربون تا ابد سپاسگزارم.

از پس امروز بود فردایی

mohsenzsh — Wed, 13 Jan 2010 21:38:39 +0000

بالاخره 25 امین زمستون زندگی محسن کوچولو فرا رسید و همچنان جریان زندگی در مدار گذر است . حسی غریبی دارم ، وقتی فکر می کنم که ربع قرن از زندگیم رو با آغاز زمستون سال بعد به پایان می رسونم ، نا خوداگاه پوست تنم منقبض می شه و موهای تنم سیخ می شه ، انگار این فکر با خودش نسیم سرد اما کنگی رو با خودش می یاره و منو باز به فکر فرو می بره ، فکر این که 98 درصد مردم حداکثر سه تا از این ربع قرن ها رو تجربه می کنن و من الان در انتهای اولینشم ، فکر اینکه وقتی 25 سال با تمام فرازو نشیب هاش می تونه که بگذره ، پس بقیه عمر هم به راحتی می تونه بگذره …

امسالم رو با یاد گذشته ها و گذشتن ها شروع کردم ، با خاطره های پر از شیرینی و گاه تلخی ، با آینده ای پر از امید و گاه بیم ، انگار روی یال کوهی ایستادمو با نگاهی به گذشته پیموده شده سرعت رسیدن به آینده پیش رو رو تخمین می زنم ، آینده ای که در فکر پر امید ساختمش اما عنصر زمان رو درش نادیده گرفتم چون همیشه به اون چیز هایی که نمی تونم پیش بینیشون کنم با امید و پر امید نگاه کردمو زمان هم از این قاعده مستثنی نبود . همیشه اندر پس هر زمانی ، لحظه ای پر امید رو متصور بودم و لحظه ای که به امیدش انرژی می گرفتم و به امیدش انرژی می دادم ، لحظه هایی که با وجودشون امیدوارم بودم هستم که می شه هر چیزی رو ساخت یا تغییر داد ، اما این به شرطیه که از پس هر روز بود فردایی…

اما همیشه که این طور نیست ، همیشه که در 24 سالگی نمی مونیم ، بالاخره روزی فرا خواهد رسید برای کندن و رفتم ، روزی برای کوچ کردن و تمام کردن سال ها زندگی که ما زمینی ها بهش می گیم یک عمر ، اما پس من چه کنم با ” از پس امروز بود فرداییم ؟ “

و اینجاست که می ریم دنبال چیزهایی می گردیم که جاودانمون کنه ، دنبال اکسیری می گردیم که ابدیمون کنه و تا بی نهایت زمان رو برامون بیمه کنه ، اما اون چه چیزیه که می تونه تا ابد ما رو جاودانه کنه ؟

این سوالیه که فکر می کنم مسیر زندگی و حرکتمون رو از وقتی که به زمان اهمیت می دیم و در نظر می گیریمش تغییر می ده یا شتابش رو بیشتر می کنه و فکر می کنم در مورد آدم های مختلف جواب این سوال هم فرق می کنه ، اما جواب دادن بهش برای هرکسی اجتناب ناپذیره

من هم با تمام فضای ذهنی و فکری و اندوخته هام به این سوال سعی می کنم پاسخ بدم و براش برنامه داشته باشم ، به نظر من اون چیزی که می تونه جاودانه امون که آثاریه که می تونه ازمون باقی بمونه ، آثاری که لزوما قرار نیست به چشم هم بیاد ، اما اثریه که من خلق کردم و من با دیدنش احساس لذت می کنم ، چون خلاقش بودم و بخشی از دورن فکری و حال و احوالی که درش سیر می کنم رو در آثارم قرار می دم و جاودانشون می کنم ، پس چه بهتر که این اثر سبب لذت خودم و گاه دیگران بشه .

پس امسال سالیه که قراره عنصر زمان در برنامه هام ، فکرم ، وجودم و… لحاظ بشه و باعث بشه با انگیزه ای بیشتر از همیشه و پر امید تر از همیشه آثارم جاودانه بشه.

امیدم شده غمناک

mohsenzsh — Sun, 03 Jan 2010 21:33:40 +0000

چه سخته که وقتی در عرض یک شب آیندت رو سیاه ببینی و از غم مریض شی

چه سخته که از عزیزترین کسانت جای اینکه مثل هر شب منتظرش باشی تا به خونه برسه پشت دیوار های نمور زندان ببینی

چه سخته که فکر کنی روزگارت چه بخوای و چه نخوای همینی که هست

چه سخته که غم داشته باشی اما وقت برای غم خوردن نداشته باشی

چه سخته که برای هر روزت مشغول n تا کار باشی اما بازم به همشون نرسی

چه سخته که نتونی گاهی فریاد بزنی

چه سخته که غم هات رو حتی تو وبلاگت هم نتونی بنویسی

چه سخته که اشکات و با پتوی خوابت پاک کنی

اما چه سخت تره که غم نزدیکان ، دوستان و آشنایان و حتی غریبه ای رو ببینی که از نا امیدی در رنجه

بعد اونوقته که می فهمی برای غم های خودت نه جای غصه خوردن داری نه نا امیدی

(نوشته شده در گذشته با تغییرات در حال)

روز دانشجو ، روز مظلوم

mohsenzsh — Mon, 07 Dec 2009 21:36:54 +0000

یکی از قشنگی های این دنیا اینکه هر کسی می تونه برای خودش حداقل یک روزی داشته باشه مختص خودش ، مثلا من روز 22 دی ماه، تو یکی 365 روز سال ، مادرای عزیزمون روز تولد حضرت فاطمه(س) ، عشاق روز ولنتاین ، حتی شخصیت های غیر حقیقی هم برای خودشون روز دارن ، مثل 2 آبان روز آمار …

توی روز هر کسی قراره بقیه بیشتر بهش فکر کنن و بیشتر به یادش باشن و اون روز رو جشن بگیرن ؛ جشن بگیرن تا از خالقشون بابت این خلقش تشکر کنن . هر روزی برای خودش رسمی و رسومی داره و انجام اون ها نشانه احترام به صاحب اون روز ، مثلا در روز تولد هر کس بقیه براش کادو می گیرن و سعی می کنن اون روز رو به یاد مولودش شاد کنن و در کنار هم شاد باشن ، اگه صاحب اون روز در روزش بد اخلاق و ناراحت بود بفیه سعی می کنن درکش کنن و با رفتارشون شادی رو بهش هدیه بدن چون اون روز مختص به صاحبشه ، حتی خدا هم اون روز با مهربونی بیشتر به بندش نگاه می کنه …

و اما امروز 16 آ ذر مصادف بود با روز دانشجو … روزی که قراره به دانشجویان یک ملت که امید های فردای جامعه هستن ارج نهاده بشه ، روزی طبق روال هر سال قراره رئیس جمهور یک مملکت به نشانه ادای احترام به دانشجوهای کشور در جمعشون حاضر شه و براشون صحبت کنه (البته این خواسته دانشجویان از رییس جمهور انتخابی شونه !) روزی که قراره به پاس این همه سخت کوشی اساتید دانشگاه ها ازشون تقدیر بشه ، روزی که قرار یار دبستانی ها دوباره دست به دست هم و دوشادوش هم شاد باشن ، حرف بزنن ، حتی انتقاد و سروصدا و راهپیمایی کنند ، چون روز روز آن هاست ، روز روز دانشجویانیست که هرگز وظیفه اساسی خودشون رو در قبال وطن و شرفشون فرارموش نکردند ، چه در زمان حکومت سابق چه در زمان حکومت امروز ….

اما امروز در شهر چه خبر بود ؟ آیا امروز تکریمی بود ؟ تشویق چه ؟ از گل و شیرینی چه خبر ؟ از یار دبستانی ؟

امروز در شهر خبر ها بود …

فریاد

گلوله

زن مجروح

مرد خسته

پای شکسته

لگد

لباس

شخصی

بوی خون

عطر دود

یار دبستانی

گارد

باتوم

پرچم

سبز

سرخ

فریاد

و باز هم فریاد …

نامسلمانی

mohsenzsh — Mon, 07 Dec 2009 20:47:34 +0000

در تایید نظر دوست خوبم درباره اسلامیزه کردن زورکی امکان فرهنگی و پارک های تهران

تا دو هفته پیش این مکان آلاچیقی بود برای تفریح مردم و دید و بازدید دوستان مونث و مذکر اما در یک به چشم بهم زدن تبدیل به مسجد شد!!!

واقعا اینجا محل عبادته ؟!!!

تا اونجا که یادم می یاد دیوار های مساجد همیشه منقش دعاها و ذکر پروردگار عالم بوده!!!

یادمه دو سال پیش به دعوت وزرات فخیمه ارشاد گروهی از هنرمندان ژاپنی رو به ایران دعوت کرده بودن ، در پایان این دعوت گروه مذکور رو برای دیدن از اماکن تاریخی تهران به گردش بردن ، از قضا تعدادی از هنرمندان به دنبال سرویس بهداشتی می گشتند و برای این کار به دستور تور لیدر این برنامه(که از خودمون بوده) اتوبوس رو جلوی یکی از مساجد نگه می دارن ، ژاپنی های که از این عمل بسیار متعجب شده بودن می گن که ما دنبال سرویس بهداشتی هستیم نه عبادت گاه و وقتی تورلیدر محترم بهشون توضیح می ده که قرار نیست عبادت کنید ، قراره از سرویس بهداشتی مسجد استفاده کنید ، اونها در جواب می گن که ما حاضر نیستیم چنین اهانت بزرگی به محل عبادت مسلمان ها بکنیم . خودمون قضاوت کنیم ، واقعا تا کی دم از دین بزنیم اما بر هیچ سراطی مستقیم نباشیم!!!

سلامم را تو پاسخ گوی

mohsenzsh — Sun, 06 Dec 2009 16:22:28 +0000

با یک سلام ساده و صمیمی شروع می کنم ،سلام به دوستای خوبی که دارم و خواهم داشت و ممکنه روزی به اینجا سر بزنن و سلام به خودم که دوباره برای نوشتن آمدم .

چرا آسمان سبز ؟ رنگ سبز در گذشته های دور و در اسطوره شناسی در کنار تعبیر هایی چون رشد ، نعمت ، ثمره بخشی ، روزی آوری ، آرامش ، آزادی ، منزه و بی آلایشی و… استفاده شده ، اما در ادبیات ومتون گذشته اکثرا رنگ آسمان از دید مردم و هنرمندان و شاعران و نویسندگان به سبز تعبیر شده ، مثلا در شعر حافظ می بینیم که آسمان به چه زیبایی به سبز مزین شده ” مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو … و در محزن الاسرار نظامی همین طور :” یاسبزتر از برگ ترنج آسمان | آمده نارنج به دست آن زمان…” و در کل پهنای آسمان دید گذشتگان ما بیشتر سبز بوده تا آبی .

اما در قرن بیست و یکم و در دنیای امروزی من هم آسمان به رنگ سبزه و من هم آسمان رو به رنگ سبز می بینم . آسمان برای من سبزه چون سبز رنگ امیده ، و امیدهای من به آسمانه ، برای من آسمان سبزه چون سبز رنگ عمیق تر شدنه و آسمان برای من جای عمق پیدا کردنه ، آسمان من سبزه چون روییدنی های سبزند و دستانشون همیشه به سمت آسمانه ، آسمانه من سبزه چون دل رو سبز می بینم و وسعت دل به وسعت آسمانه . از امروز قراره آسمان وبلاگم به وسعت آسمان دلم باشه و دیوار هاش به رنگ سبز باشه تا امید از درونش پیدا باشه. پس مثل عادت همیشگیم با تفعلی بر حافظ اولین سنگ بنای “آسمان سبزم” رو می گذارم :

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم …….از بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم

ره رو منزل عشقیم و ز سرحد عدم …….تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ای

م سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت …….به طلبکاری این مهرگیاه آمده‌ایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین……. به گدایی به در خانه شاه آمده‌ایم

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست …….که در این بحر کرم غرق گناه آمده‌ایم

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار……. که به دیوان عمل نامه سیاه آمده‌ایم

حافظ این خرقه پشمینه مینداز که ما

از پی قافله با آتش آه آمده‌ایم